Ҿ˹˹ѧ
PDF
ePub

unim enim sunt in Deo, et non solum hic inter se fallaci phantasia inspicient ; qua visione eliam bodio eisdem sunt in Deo , sed non aliud sunt quam ipse fruuntur spiritus justorum post corporuin clausura : Deus : el quomodo mundus erat in Deo, antequam in et visio intellectualis , qua puro meulis oculo in spi. se ipso cssel, non mundus, sed Deus : et quomodo ritu Deum videbunt, et suas animas, et virlules intiubique touus sine loco, magnus sine quantitate, bo- mas, et spiritus angelicos. Tunc duplices Duo aciuri nus sine qualitate : et quomodo omnia penetral inun- sunt gratias, videlicet pro sua liberatione a perpelua da el immunda sine sui pollutione. Si enim lux ista damnatione, el pro bonorum ineffabili retributione. visibilis omnia loca illustrat, el sterquilinia eliam pe. Tunc comniunis omnium reus et loslis diabolus in helrat sine setore, et sine sui pollutione ; quanto ma- conspectu electorum Dei damuabilur, cujus damnatio gis Deus, qui est invisibilis et incommutabilis lux, el intolerabilis pena delectabile spectaculum preslaomnia penetrat, regit, sustinet, circumnat, illustrat, bit electis. Tunc ardentissimo amore liberatorem sine ulla mutatione vel pollutione, non solum cæle- suum et omnium bonorum datorem amabunt, et sine stia el terrestria, sed etiam infernalia?

fine et sine fastidio clamore cordis laudibunt Deum Tunc erit electis Dei trina visio, id est, corporalis, omnipotentem, benignon et misericordem: cui lo · qua corpora cernentur; quorumdam splendentia ut nor el gloria et nunc et per omnia secula seculoruin. sol, quorundam ut luna, aliorum ut stellæ. Et spiri- Ainen. lualis, qua similitudines corporum in spiritu et non

ADMONITIO IN LIBRUM SUBSEQUENTEM. Hoc opusculum ci:cumferebatur etiam inter Bernardi opera , inscriplum Scala claustralium, sive Tractatus de modo orandi; sed nec illius esse Lovanienses censuerunt, et bene quidem. In codice enim Ms. Carthusia Coloniensis ( siculi in ultima edilione Bernardi nolalum est), pr.clixam habet epistolam cum ista epigrapine : Epistola domini Guigonis Carthusiensis ad fralrem Gervasium de Vila contemplativa, Dilccto fralri suo Gervasio Fr. Guigo, delecturi in Domino. Amare le ex debito lencor, quia prior me amare incæpisti ; el rescribere libi compellor, quia lilleris tuis ad scribendum me prius invitasti. Quædam ergo quie de spirituali exercitio claustralium excogitaveram, iransmillere proposui ; ut qui talia experienda melius, quam ego tractando, didicisti, mearum judex sis cogitaiionum el corveclor. El merito hæc nostri laboris Initia ilibi primitus offero, ul novellae plantationis primitivos fructus colligas; quoniam dc'sorvitute Pharaonis, le delicata solitudime laudabili furto surripiens, in ordinata castrorum acie collocasti, ramum ďe oleastro artificiose excisum prudenter inserens in oliva. Tum liber incipit : Cum die quadan, ele. Post extrema aulent verba illa , pacene in idipsum, sic liber clauditur : Tu ergo frater, mi Gervasi , si quando datum libi fuerit desuper prædictorum graduum celsitudinem conscendere , memento mei; et ora pro me, cum bene fuerit libi; ui sic cortina cortinam trahal, et qui audit, dical, Veni. EY SUST90 19 OU UCH) 96312295971 non 19JIVL1996 modernom 918) TORTXO1990 A PLACE 697)

ISTIT IS WIo7 I!! NET TETSJ091920niup 1191110_), 27 magtiyaTCA 1077

ins

93131299 NOonu 35 Dis 10 191198

Am

4829164?mod iad singin RUU waise aia iso ogromno tiltaste Suho cvlov jeink 9789984 191

2911 and Hadid eiup angin
ove kod nos LIBER UNUS.

Wie municáisa mbilisivigasieusit.ssa -75 773liucinquooni lossd3354 pilasdiriga proto Qupogbi, jolla ja 9789094 4100 Didub snia juo sus 1915: 1215 anni 67908 303 funger buiten Brozo Di sintoyaq 20 i visi non siup Jiurbil mass CAPOT Truyun. Descriptio quartvoryraduum Dhol suin3 1939019202, f10n eis com nog!

restat ut corum officia videamus, Beata igitur vitae exercitationum spiritualium. Leclio. Meditatio. Oratio.

dulcedinem lectio inquirii, meditatio invenit , ratio Contemplatio, Cum die quadam corporali manuum la

postulat, contemplatio degustat. Unde ipse Dominus bore occupalus de spiritualis hominis exercitio cogi

dicit, Quærile, et invenietis; pulsale et aperietur vobis tare coepissem, quatuor spirituales gradus animo co

(Muuh. Nie 7). Quærile legendo el invenietis Jaedigitanti se subito obtulerunt, scilicet leclio, meditatio,

Laudo. Pulsale prando, el aperielur vobis contemplando. oralio el conteniplatio. Hæc est scala claustralium,

Lectio quasi solidum cibum ori appouil; meditatio qua de terra in cælum sublevantur, gradibus distin

masticat el frangit; oralio saporem acquirit; conteincla paucis, immense lamen et incredibilis magnitu- platio est ipsa dulcedo, quie jucundal el reficit. Leedinis. Cujus extrema pars terre iuixa est, superior

Lio in corlice, meditatio in adipe , oratio in desiderii vero nubes penetral, el secreta coelorum ri nálar. Hi

postulatione contemplatio in adeplæ dulcedinis degradus sicut nominibus et numero sont diversi, ita

lectatione. Quod ut expressius videri possit, unum ordine el mimere sunt distincti. Quorum proprieta.

de multis, supponam exemplum. In lectione audio, les et officia quidem singula, quid circa nos efficiant,

Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt (Id. quomodo inter se invicem differant et przemineatit,

Ny 8). Ecce breve verbum, sed suave et multiplici si quis diligenter inspiciat, quidquid Taboris ant stal

sensų referlum , ad paslum anime quasi uvam minidü impenderit in eis , breve reputabit et facile, prie

stravit, quam postquam anima diligenter inspexerit utilitatis el dulcedinis magnitudine. Est autem lectio,

dicit intra seo Peleshi aliquid boni esse, rodibo ad sedula Scripturarum cum animi intentione inspectio.

cor meum, et lentabo, si forte intelligere el invenire Meditatio est sludiosa mentis actio, occulte veritatis

potero munditiaju hans i preliosa cnim el desidera notitiam duclu propriae rationis investigans. Oratio

bilis est res isla , cujus passessores beati dicuntur, est devola cordis intentio in Dcum, pro malis amovendis, el bonis adipiscendis. Contemplatio est

mentis quibus visio Dei, que est vida, elernt, promittitur,

quæ tot sacræ Scriptura lestimoniis collaudatur. Hoc in Deum suspense quedam elevatio, æternæ dulcedi

ergo sibi plenius explicari desiderans, incipit hanc nis gaudia degiistans.

LOG

unamn masticare et frangere, eaunque quasi in torcuCAPUT Jl. Descriptio officioruin quatuor graduum. lari ponit; deinde excitat rationein ad inquirendum Assignatis ergo quaruor graduam descriptionibus, quid sit , et quomod, haberi possit hæc adeo pretiosa

el desiderabilis munditia. Alias, merito.

CAPUT II. Meditationis officium. Scientiu in malis , Alias, inviuis.

[graphic]

non sapientia. Accedens ergo sodula meditatio, non me scientiam. Sermo siquidem datur multis , sed reinanet extra , non hærel in superficie lillerae, altius sapientia paucis, quain distribuit Dominus cui vult, ligit pedem , interiora penelrat, singula rimalur. Ale el quomodo vult. tente considerat quod non dixit , Beati mundo corpore, CAPUT IV. Orationis officium. Videns autem anima sed corde : quia non sufficil manus habere innoxias quod ad desideratam cognitionis et experientie dula malo opere, nisi et a pravis cogitationibus munde- cedinem per se non possit allingere , ct quanto mamur in mentc. Quod auctoritate Prophetic confiraia- gis all cor altum accedit, lanto magis exaltelur Deus; iur dicentis, Quis ascendet in montem Domini, aut humiliat se, el consugil ad orationem , dicens , Do. quis slabit in loco sancio ejus? Innocens manibus et mine, qui non videris nisi a mundis cordibus, invesmundo oorde (Psal. xxIII, 3 et 4). Iiem considerat, ligavi legendo, meditando qu:rsivi quomodo habere quantim hanc cordis mundiciami oplabal idem pro- possil vera cordis munditia , ut ca mediante vel ex pheta sic orans : Cor mundum crea in me Deus (P'sul. modica parle possem le cognoscere. Quærebam vul1, 12). Et iterum : Iniquitatem si asperi in corde meo, lum tuum , Domine, yullum luum , Domine, querenon eraudiet Dominus (Psal. Lxv, 18). Cogitat quam bam (Psal. xsvi, 8). Diu medita's sum in corde sollicitus eral in hac custodia bealus Job qui dicebat, meo, et in meditatione inea exarsit ignis et desiderium Pepigi fædus cum oculis meis, ne cogitarem quidem de amplius cognoscendi le (Psal. xXXVIII, 4). Dum virgine (Job xxxi, 1). Ecce quanluin arcurbat se vir panem sacræ Scripturæ mihi frangis, in fractione sauictus, qui claudebat oculos suos ne viderct vanila- panis magna cognitio esi (Luc. XXIV 30 e 31); el quanto lemn; ne forte incaulus aspiceret, quod postea invilus! plus te cognosco, plus le cognoscere desidero ; non desiiderarel. Postquam hæc et hujusmodi de cordis jam in cortice lillere, sed in sensu experientiæ. Nec munditia pertractavil, incipit cogitare de cjus prac- hoc pelo, Domine, propter merita mea , sed pro lua mio; quam gloriosuni el delectabile est videre faciem misericordia. Fateor enim quia indigna el peccatrix desideratan Domini, speciosi forma pre filiis hoini- sum; sed et catelli edunt de micis que cadunt de num (Psal. xliv, 3); non esse jam abjectiun el vi- mensa dominorum suorum (Malth. xv, 27). Da mihi, Jem , non habentem speciem qua vestivit eum mater Domine , arrbam hæreditatis sutura , sallem gullam sua synagoga ; sed stola immortalitatis indutum, el

cælestis pluvie, qua refrigerem sitim meam, quia coronalum diademate quo coronavit cum Pater suus amore ardeo. in die resurrectionis et gloriæ, die quam licit Domi. CAPUT V. Contemplationis officium. llis ct hujusmodi nus, Cogitat quod in illa visione erii salicias illa, de

ignitis cloquiis suum inlammat desiderium : sic osqua dicit Prophela, Saliabor, cum apparuerit gloria icndit sunni affectum : istis incantationibus advocat lua (Psal. xvi, 15). Videsne quantum liquoris eina- sponsum. Dominus autem, cujus oculi super justos, navit ex mininia uva, quanlus ignis ex hac scintilla et aures ejus non solum ad preces, sed ipsas preces ortus est, quantum huc modica massa , Beali mundo

corum non exspecial donec sermoncin linierini , sed corde, quoniam ipsi Deum videbunt (Matth. v, 8), in

medium orationis cursum interrumpens festimis in. incude meditationis extensa csi? Sed quintum adhuc giril se, et animæ desideranti seslinus occurrit cælestis possol extendi, si accederet aliquis talia expertus ? rore dulcedinis circumfusus, unguentis optimis delibuSentio enim quod puleus altus est : scd ego ad hæc lus animam faligalam rccrcat, esurientem reficii, arirudis', vas in quo pauca haurirem , vis inveni.

dium impinguat, el facit eam terrenorum oblivi-ci, llis anima facibus inflammala, his incitati deside.

memoria sui eam mirabiliur fortificando, vivificando, riis, fracto alabastro suavitatem unguenli prirseniire el inebriando, ac sobriam reddendo. Et sicut in quiincipit necdum gustu, sed quasi narium odoratu. El

busdam carnalibus officiis adeo vincitur carnalis conhoc colligit quam suave essei hujus munditia sentire

cupiscentia , quod omnem usum rationis amiilit , co experientiam , cujus melitationem novil adeo esse

lit homo quasi totus carnalis : iia merilo in hac superna jucundam. Sed quid faciet ? Ilabendi desiderio ex.

contemplatione ita consumuntur et absorbentur caræstual : sed non invenil apud sc quomodo habere pos. nales molus ab anima, ul in nullo caro spiritui contrasil (Joan. iv, 11), el quanto plus inquirit, plus silil;

dical, el fiat homo quasi tolus spiritualis. dum apponit meditationem , apponit et dolorem;

CAPUT VI. Spiritus sancti ad animam venientis signa. quia silii : dulcedinem quam in cordis munditia mc

O Domine , quomodo comperiemus quando hice laditatio esse monstrat , sed non prörgustat. Non cnim

cics , el quod signum adventus lui ? Numquid hujus est legentis atque meditantis banc sentire dulcedinem,

consolationis et laetitie lestes et nuntii sunt suspiria nisi dala fuerit desuper. Legere enim el meditari lam

et lacryme ? Si ila cst , nova est antiphrasis isla, el bonis quam inalis commune est. Et ipsi philosophi

significatio inusitala. Quae enim conventio consol.tgentium, in quo summa veri boni consisteret , duciu

lionis ad suspiria , lielitia ad lacrymas ? si lamer. rationis invenerunt : sed quia cum Deum cognovis- islæ dicendæ sunt lacrymæ, et non potius roris inlesent, non sicut Deum glorificaverunt (Rom. 1, 21), sed de suis viribus præsumentes, dicebint, Linguam

rioris desuper infusi supersluens abundantia , el ad

interioris ablutionis indicium exterioris hominis purnostram magnificabimus, labia nostra a nobis sunt

gamentum : ul sicut in baptisnio puerorum per exle(Psal. xi, 5); non meruerunt percipere quod polue

riorem ablutionem significatur ci liguralur interi«r rumt videre. Evanuerunt in cogitationibus suis, el animæ ablutio, ila hic e contra exteriorem ablutioomnis eorum sapientia devorata est, quam cis contu

nem interior præcedal purgatio. O felices lacryma, lcrit humanu sludiuin disciplina, non spiritus sapientiae, qui solus dat veram sapientiam; sapidam

per quas maculæ interiores purganlur, per quas pec

catorum incendia exstinguuntur! Beati qui sic lugelis, scilicet scientiam , quae animam cui inhicsit, inastje mabili sipore jucundat et rclicit : el de illa dictum

quia ridebitis (Id. v, 5). In his lacrymi, agnosce, o

anima, sponsum tuum, ampleciere desideratum. est, Sapientia non intrabit in malevolan animam

Nuic corrente le voluptatis inebria (Psal. xxxv, 9), (Sap. 1, 4). Ilarc autem a solo Deo est. Et sicut olliciun baptizandi Dominus concessit mullis, polesta

suge ab ubere consolationis ejus lac cu mel. Jlec sunt

iniranda munuscula el solatia qux dedil libi spousus 'em vero et auctoritatein in Baptismo remittendi peccala sibi soli relinuit (unde Joannes antonomastice

luus, gemilus sciliccl et lacrymæ. Adducit libi polum et discretive de co dixit, lic est qui baplizat in Spi

in his lacrymis in mensura. Ile lacrymæ sunt libi ritu sancto (Joan. 1,33]); sic de eu possumus dicere,

panes die ac nocle (Psal. xli, 4); panes utique conHic est qui sapientiæ saporcm dat, et sapidam ani

firmantes cor hominis (Psal. cui, 15), el dulciores super mel et favum. O Domine, si adco sunt dulces

islic lacryinr, qux ex memoria el desiderio lui cxci! pro, aspiceret..... invilus, Er. Lugd. et l'en. habent, respricerel..... intus. m. Apud Beruaru., liro; el abest ros, ras.

Apud Bernard., animam : el mox omiuitur rox, Alias, non scruil : el mux, prosoul; loco, praegustal. scientiam

[ocr errors]

Lantur, quain dulcc crit gaudium, quod ex manifesta 5); el ideo non nisi speciosam dignatur habere sponLui visione capietar? Si adeo dulce est fere pro te, sám. Si viderit in te maculam sive rugam, stalim aver. quam dulce erit gaudere de te ? Sed quid hujusmodi let oculos. Nullam enim immunditiam polest sustinesecrela colloquia profcrimus in publicuin ? Cur ineffa- re. Esto ergo casta, eslo verecunda et humilis ; 11. sic biles el inenarrabiles affectus verbis communibus co- a sponso luo merearis frequenter visitari. Timeo ne namur esprimere ? Inexperti lalia non intelligunt , diutius delimuerit nos sermo iste; sed ad bac compute nisi ca expressius legant in libro experientie, quos

lit me materia fertilis pariler el dulcis; quam ego nou ipsa doceat unctio. Alitcr aulem lillera exterior non protrahebam spontaneus, sed nescio quia ejus dulceprodest quidquam legenti. Modicum sapida est lectio dine trahebar invitis. exterioris litteræ, nisi glossam et interiorem sensum CAPUT X. Recapitulatio. Quam prædicti gradus insumat ex corde.

ler se concatenati. Ut ergo que diffusins dicta sunt, CAPUT VII. De gratie occultatione. O anima, simul juncta vel unita melius videantur, prædictorum diu protraximus sermonem. Bunum enim erat nos summam recapitulando colligamus. Sicut in prædictis hic esse, cum Petro et Joanic contemplari gloriam exemplis prænotatuin est, videri potest quomodo presponsi, ei diu manere cum illo, si vellet hic fieri non dicti gradus cohæreant; et sicui temporaliter, ita et duo, non tria tabernacula , sed unum, in quo esse- causaliter se præcedant. Lectio eniin quasi fundamenmus simul, et simul delectaremur. Sed jam dicit lum prima occurrit, el dala materia miuil nios ad mcsponsus, Dimitte me; jam enim ascendit aurora , ditationem. Meditatio vero quid appetendum sit dilijam lumen gratie et visilationem quam desiderabas gentius inquirit, el quasi effodiens ihesaurum invenit accepisti. Dala crgo benedictione, mortificalo nervo cl ostendit; sed cum per se obtinere non valeat, mite femoris , et mulalo nominie de Jacob in Israel, pau- lit nos ad orationem. Orulio se lotis viribus erigens ad lisper seccdit sponsus diu desideratus, cilo elapsus. Dominum , impetrat thesaurum desiderabilem, conSubtrahit se lam a prædicta visione, quam a dulce- templationis suavitatein. Hæc autem adveniens priedine contemplationis : manet tamen præsens quan

dictorum trium laborem remuncrat, dum cælestis rore lum ad gubernationem, quanlunı ad gloriam, quan

dulcedinis animam silienlem inebriat. Lectio ergo est ium ad unionem'.

secundum exterius exercitium ; meditatio secundum CAPUT VIII. Cur ita ad tempus occultelur. Sed ne interiorem intellectum; oratio sccundum desiderium ; timeas , o sponsa , ne desperes , ne existimes te con- contemplatio super omnem sensum. Primus gradus lemni, si paulisper tibi subirahit sponsus facicm est incipientium. Secundus est proficicntium. Tertius suam. Omnia isla cooperantur libi in bonum , cl de cst devotorum. Quartus beatorum. accessa el recessu lucrum acquiris. Tibi venit, libi et Ai autem gradus ita concatenati sunt, el vicaria ope recedit. Venit ad consolationem, recedit ad cautelam : sibi invicem deserriant, quod præcedentes sine subne magnitudo consolationis extollat le : ne si semper sequentibus aut poruin aul nihil prosint; sequentes apud te sit sponsus, incipias contemnere sodales ; et vero sine precedentibus, aut raro, aut nunquain hahanc continuam visitationem non jam graliæ altri- beri possint. Quid enim prodest lectione continua buas , sed naturæ. Hanc autem gratiam cui vult et lempus occupare, sanctorum gesta el scripta legendo quando vult sponsus tribuit , non quasi jure hæredi- transcurrere, nisi ea eliani maslicando et ruminando, tario possidelur. Vulgare proverbium est, quod nimia

succum eliciamus, el transglutiendo usque ad cordis familiaritas parit contempium. Recedit ergo, ne forte

intima transmittamus; ut ex his Jiligenter considerenimis assiduus contemnalur, et absens magis desidc. mus stalum nostrum, et studeamus eorum opera ageretur, desideratus avidius quæratur, diu quæsitus re, quorum facta cupimus leclitare? Sed quomodo harc Tandem gratius inveniatur. Prirterea si nunquam decs- cogitabimus, aut quomodo cavere polerimus, ne falsa set lic consolatio (que respectu futuræ gloriae , quæ

aui inania quædam meditando, limiles a sanctis pidrevelabilur in nobis, æniginalica est et ex parle [ I Cor.

tribus constitutos transeamus ; nisi prius circa hujusXIII, 12]), pularemus forte hic habere civilátem inanen

modi ante ex leclione aut ex audilu fuerimus instruIem, el niinus inquireremus fuluram (Hebr. xii, 14).

cti? auditus enim quodam modo pertinet ad lectionem. Ne esgo exsilium depulemus pro patria , arrbam pro

Unde solemus dicere, non solum libros ipsos nos leprelii summa ; venit sponsus , el recedit vicissim, gisse, quos nobis ipsis vel aliis legimus, sed etiam illos nunc consolationem afferens, nunc universum Stra- quos a magistris audivimus. Item quid prodest homini, lom nostrum in infirmitate commutáns : paulisper

si per nieditationem qux agenda sunt videat, nisi oranos permillil guslare quam suavis est, et antequam

tionis auxilio et Dei gratia ad ea oblincnda convale. plene sentiamus se subirahit; et ita quasi alis expan

scat? Omne siquidem datum optimum, el omne donum sis supra nos volitans, provocát nos ad volandum. perseclum desursum est, descendens a Patre luminum Quasi dicat , Ecce parum guslastis quam suavis sum

(Jacobi 1, 17): sine quo vihil possumus facere; sed et dulcis; sed si vultis plene salurari hac dulcedinc , ipse in nobis facit opera, non lanien omnino sine nocurrile post me in odorem unguenlorum meorum ,

bis. Cooperalores enim Dei sumus (1 Cor. III, 9), sicut habentes sursum corda', ubi ego sum in dextera

dicit Apostolus. Vult siquidem Deus ut eum oremus, Dei Patris. Ibi videbitis me, non per speculum in

el ut ei advenienti et prirslolanti ad ostium , aperiaenigmate , sed facie ad faciem : ei plene gaudebit

mus sinum voluntatis nostra, 'et ci consentiamus. cor vestrum , et gaudium vestrum nemo tolleta

Hunc consensin exigebat a Samaritana , quando divobis.

cebat, Voca virum tuum : quasi diceret, Volo \ibi inCAPUT IX. Quam caute Tunc 'se gerere quisque' de

fundere gratiam, tie applica liberum arbitrium. Orabeat. Sed care tibi, o sponsa; quando absentat se spon.

Lionem exigebat ab ea, cum dicebat, Tu si scires donum siis, non longe abibit; etsi non vides cum; 'ipsc tamen

Dei, el quis est qui dicit libi, Da mihi bibere, forsitan videt le semper, plenus oculis ante et retro; nunquam

petisses ab co aquam vivain. Hoc audito quasi ex lepoles

latere. Habet eti:stii circa le nulitios stios Clione mulier instructá, meditata est in corde suo bospiritus, quasi sagacissimos exploratores, ut vidcant

nilin sibi fore' et 'ulile habere hanc aquam. Accensı quomodo absente sporiso converseris; et accusant'te ergo liabendi desiderio, convertit se ad orationem, di. coram ipso, si aliqua signa lascivie el scurrilitatis in cons, Domine, du mili hanc aquam, ut non sitiam am. le deprehenderint. Zelotypus est sponsus iste. Si furte

plius , neque veniam huc haurire aquam (Joan. iv, 16, alium amatorem acceperis, si aliis magis placerc'stu

10, 15). Ecce auditus verbi Dounini, et sequens super dueris; statim discedei a te, et aliis adh:trebit arute

eo meditatio incitaverunt cam ad'orandum. Quomodo scentulis. Delicatus est sponsus iste , robilis el dive's

namque esset sollicita ad postulandun, nisi prius eam est , speciosus forma prie filiis hominuin (Psal. xliv,

accendisset meditatio ? Aut quid ei præcedens medi

Latio contulissel, nisi quic appetenda monstrabat, se! Apu) Bernard, hæc non sunt, quanlum ad glorian, quens oratio impetrassct? Ad hoc crgo ut fructuosa quantwu ud unionem.

sil meditatio, oporlel ul, scynalur orationis devolio; Saygt. AUGUST. VI.

(Trente-ucus.)

eum

cujus quasi effectus cst contemplationis dulcedo. neat? Quis est bic? ct laudabimus eum. Velle muliis

CAPUT XI. Quam imperfecti sine se invicem. Con- adjacei, sed perficere paucis. Et utinam de istis pau templantium felicitas. Ex his possumuis colligere, quod cis essemus ! lectio sine meditatione arida est, meditatio sine le- CAPUT XII. Quatuor causæ ab his gradibus retraclione erronea, oratio sine meditatione tepida, medi- hentes. Sunt autem qualuor caus:e quæ retrahunt nos talio sine oratione infructuosa ; oratio cum devolione plerumque ab istis gradibus, scilicet, inevitabilis necontemplationis acquisitiva; contemplationis adeptio cessitas, honeste actionis utilitas, humana infirmitas, sine orationc, aut rara , aut miraculosa. Deus enim mundialis vanilas. Prima est excisabilis, secunda locujus potentiae non est numerus vel terminus, el cujus I rabilis, tertia miserabilis, quarta culpabilis. Cur culmisericordia super omnia opera ejus , quandoque ex pabilis ? Ilis enim quos hujusmodi novi sima causa a lapidibus suscitat filios Abrahæ, dum duros el nolen- sancto proposito relrabil, melius erat gloriam Dei non les acquiescere cogit ut velint : et ita quasi prodigus, cognoscere, quam post agnitam relro ire. Quam ulitit vulgo dici solel, bovem cornu trahit, quando non que excusationem habebii isle de peccato ? Nonne ei locatus se infundit. Quod etsi quandoque aliquibus jasle potest dicere Dominus , Quid debui tibi facere, degimus contigisse, ut Paulo et quibusdam aliis; non el noii leci ? Non eras, et creavi le; peccasti, el diatamen ideo debemus nos quasi Deum tentando divina boli scryum le feceras, et redemi le; in mandi cirpresumere, sed facere quod ad nos pertinet , legere cumilu cum impiis currebas, et elegi le; dederam tibi scilicel cl meditari in lege Dei; orare i ipsum , ut ad- gratiam in conspectu meo, el volebam facere apud le juvet infirmitatem nostram, et videat imperfectum mansionem, lu vero despexisti me, et non soluin sernostrum : quod ipse docet nos facere, dicens, Pelile, mones meos, scd me ipsum projecisti retrorsum , et cl accipielis ; quærile, et invenietis; pulsate, el aperietur ambulasti post concupiscentias luas. Sed, o Dens bovobis (Matth. vii, 7). Nunc enim regnum cælorum vim ne, suavis el milis , amicus dulcis, consiliarius prupatitur, et violenti rapiunt illud ( 1d. xi, 12). Ecce ex dens; adjutor sortis : quam inhumanus, quam lemepræsignatis distinctionibus perspici possunt predicto- rarius esi qui le abjicii, qui lani humilem, tam manrum gradum proprietales quomodo sibi cohæreant, suetum hospilem a suo corde repellil! O quam infelix el quid singuli in nobis efficiant.

ct damnosa commutatio, Creatorem suuin abjicere, et Beatus homo cujus animus a cæteris negotiis va

pravas noxiasque cogitationes recipere! Ilud etiam se. cuus, in his qualuor gradibus versari semper deside- cretum cubile Spiritus sancti, secrelum cordis, quod rat, qui vendilis universis quæ habuit, emit agrum paulo ante cælestibus gaudiis intendebal, lam subito illum, in quo lalet thesaurus desiderabilis (ld. XIII, immundis cogitationibus et peccatis tradere concul44); scilicet vacare et videre quam suavis est Domi- candum ! Adhuc in corde calent sponsi vestigia ; et nus; qui in primo gradu exercitatus, in secundo cir

jam intromittuntur adulterina desideria. Male copvecumspeclus, in tertio devotus, in quarto supra se le

niens et indecorum est aures quæ modo audierunt vatus, per has ascensiones quas in corde suo disposuit, verba que non licet homini loqui (II Cor. XII, 4), lam ascendit de virtute in virtutem, donec videat Deum citi inclinari ad fabulas et detractiones audiendas; deorum in Sion. Beatus cui in hoc supremu gradu, oculos, qui sacris lacrymis modo baptizati erant, revel modico lempore conceditur manere; qui vere po- perle converti ad videndas vanitales; linguam que test dicere, Ecce sentio gratiam Domini, ecce cum modo dolce epithalamium decantaverat, que ignitis Petro et Joanne gloriam ejus in monte contemplor,

el persuasoriis eloquiis suis cum sponso reconciliaveecce cum Jacob plerumque Rachelis amplexibus de

ral sponsam, et introduxerat eam in cellam vinariam iccior. Sed caveat sibi iste, ne post contemplationem (Cani. 11, 4), iterum converti ad vana eloquia, ad scurislam, qua elevatus fueril usque ad cælos, inordinato

rilitates , ad concinnandum dolos, ad detractiones. casu corrual usque ad abyssos : nec posi Dei visio- Absil a nobis, Domine. Sed si forle ex humana infirnem ' ad lascivos mundi acius et carnis illecebras con

mitale ad lalia dilabimur, non ideo desperemus , sed vertatur. Cum vero mentis humana acies infirma, veri iterum recurramus ad clemeniem medicum, qui suJuminis illustrationem diutius sustinere non poterit,

scilat de terra inopem, et erigit de stercore pauperem ad aliquem trium graduum, per quos ascenderat, le

(Psal. cxii, 7) : et qui non vult mortem peccatoris viter et ordinate descendat; et alternatim modo in

(Ezech. Xxx01, 11), iterum curabit el sanabit nos. uno, modo in altero, secundum modum : libcri arbi

Jam lempus est ul epistolæ fincm iniponamus. Oretrij pro ratione loci el lemporis demorelur, lanto jam

mus ergo Deum, ut impedimenta quæ nos ab ejus co!lDeo vicinior, quanto a primo gradu remotior. Sed heu

templatione retrahunt, in præsenti nobis miliget , in fragilis et miserabilis humana conditio! Ecce duciu

fuluro nobis penitus auferat : qui per predictos gradus rationis et Scripturarum testimoniis aperte videmus

de virtute in virtutem nos perduca: , donec videamus in bis quatuor gradibus bonæ vite perfectionem con

Deum deorum in Sion (Psal. LXXXIII, 8). Ubi electi tineri, et in his spiritualis hominis exercitium debere

non gullalim, non interpolatim percipient divinæ con versari. Sed quis est qui hunc vivendi tramitem le

lemplationis dulcedinem ; sed torrente voluplatis in! Alias hic additur, vel amire.

desinenter repleti babebunt gaudium, quod nemo Alias, post factam visitationem.

tollel ab eis , et pacem incommutabilem , pacem in • Alias, motum.

idipsum.

ADMONITIO IN SUBSEQUENTEM LIBRUM. Honorius Augustodunensis in libro de Luminaribus Ecclesiæ recensel edilum a se opus, cui litulus, Cognilio vilæ, de Deo el vila æterna. Hoc ipsum est argumentum libri subsequentis, qui cum de Dco et vita æterna tolus sit, appellatur lamen sive lantum Cognitio vitæ , ut in velőre codice Audoenensi , qui ætate fere Honorii scriplus videtur ; sive ut in impressis, De cognitione veræ vitæ, quanquam vocem veræ titulus in quadam Joduci Badii editione non habeal. Nemo vero est qui hic Honorium Augustodunensem, si modo alia ipsius opusculo viderit, non facile agnoscat. Solet ille imprimis eam methodum, qu:e in hoc libro seryatur, consectari, dialogi forma res tractare, el colloquentes cum magistro discipulos inducere, qui ei semper in dialogi Ane bene precantur. Et quidem hic loco Discipuli, substilulum ubique suerat Fralres : sed crratum ad Audoenense exemplar correximus. Præterea Anselmum imitari ainat Honorius, ei ipsius non laulum ductrinam Iradere, sed etiam quasdam interdum voces usurpare, ul cum hic summum Spiritum appellat Deuni sive Spiritum sanctum, cuin toties adhibet particulam amplius, ubi ad alias et alias probationes disputando pergendum est, clc. Eusdem autem sensus el ipsissimam Anselmi doctrinain ex ipsius Monologio expressam reperies alque huc translatam. Deinde scholas redolet opusculum, atque eo nomine non indignum est Honorio , qui se ipse scholasticum in libro de Luminaribus Ecclesi:e vocat. Ad hæc instructus etiam est liber præfatione ejusdem generis ac cirleri fere libri llonorii Augustodunensis, cui proprium aut solemne est, in suorum opusculorum exordio lum de invidis suis conqueri; ul facil in libris de Imagine mundi, de Luminaribus Ecclesiæ, de Prædestinatione et libero arbitrio : tum opusculi cujusque lilulum proponere et explicare; quemadmodum in libris de Gemma anjinr, de Imagine mundi, et in Sigillo B. Mariæ; quod quidem etiam in libro de Prede:tinatione præstitil saltem in fine. Falendum porro est, opus cui Elucidario nomen in Anselmi Appendice, jisdem indiciis ct argumentis Honorio eidem adjudicari posse; lametsi occurrunt in isto opere nonnulla haud satis consentanca cum aliis Honorii opusculis, qualis illa est liberii arbitriidefinitio, lib. 2, cap. 2, data, Libertas eligendi bonum et malum: quam in libro de Predestinatione et Libero Arbitrio minime probat Honorius : qui nimirum profecisse sive senlentiam mutasse credendus est post scriptum Elucidarium, quod inter opuscula sua primo ipse loco recenset. Ceterum ipsismet Græcis cognitus fuit tractatus iste de Cognitione vera vilx. Ejus quippe fragmentum græco idiomale una cum excerptis aliis Latinorum quorumdam scriptorum, pula Lconis Magni et Hilarii græce pariter inventis, prodiit Basilee, anno 1578, cura Leunclavii , qui ea fragmenta ex Joan. Sambuci bibliotheca eruens latinitati restiluit. Illud ipsum de cognitione veræ vilic fragmentum exstal in Monacbiensis bibliothecæ codice Ms. 115, cum Bessarionis opusculis conjuncluin, siculi videre est in Indice ejusden bibliothece ad calcem Apparatus Possevini νulgato. Incipit autem fragmentum in hoc verba : Αδελφοί ώσπερ το της σαρκός βάρος πιέζει την ψυχήν. Fratres, quemadmodum pondus carnis animam aggravat, sic, elc., duclum scilicel ex subsequentis libri cap. 10, el circa finem capitis 18 (omisso tamen capile 15) desinil. Fragmenlo titulus græce est : Toll syiou Atyoushisou κερί Τριάδος, εκ του βιβλίου του περί της γνώσεως της αληθούς ζωής επιγραφομένου, εν ώ ώς εν διαλόγω ερωτώσι μεν οι uocipei, ározçiverue dd o decátxa).cs. Sancti Augustini de Trinitale, ex libro qui de Cognitione veræ vilæ inscribitur, in quo tanquam in dialogo Fratres interrogant, Magister respondel. Vides Græcos incidisse in latinum exemplar jam depravalum, in quo non modo adscribebatur opus Augustino, sed præterea Discipuli mutati erant in Fratres. Isthæc porro mutatio alterius in titulo depravationis causa et occasio fuit (nisi forte mulationes illas eodem lempore factas esse velis) : scilicet in quodam Regie bibliothecæ Ms. non admodum velere, qui notatur 4546, isle lilulus huic operi prælisus legitur : Incipii liber beali Augustini de Cognitionæ veræ vitæ, quoni fecit fratribus heremilis in monte Pysano, ipso existente fralre, anno ætatis suæ xxxi. Et sicut suppositi sunt, Fratres Joco Discipuli; ita loco Magister ubique suppositus Augustinus.

COGNITIO VITÆ,

SEU

DE COGNITIONE VERÆ VITÆ

LIBER UNUS.

CAPUT PRIMUM. Rationalis natura ad quid facla. Operis suscepli ratio. Ejus nomen. Sapientia Dei, que os muli aperuit (Matth. 1x, 35), el rudibili animali humana verba formare tribuit ( Num. XXII, 28), me quoque non solum sermone, sed etiam scientia imperium ad fandum impellit, atque per se ac de se intellecta aliis pie innotescere compellit. Hujus ergo instinctu ad utilitatem, ut spero, plurimorum, ilerum committo me corrodendum dentibus invidorum , et forsitan confovendum ' cordibus vite dilectorum : cum Christus veritas et vita dicat, Hæc esl vita ælerna, ul te solum verum Deum cognoscant (Joan. XVII, 3). Constat profecto naturam rationalem ad hoc soluin faciam, ut factorem suum verum Deum intelligal, intelligendo diligat, diligendo in eo, qui est alerna vila, æternaliter beale vivat. Divinitatis ergo essentiain rationabiliter investigare, est ad vitam lernam festinare : hanc vero negligendo ignorare, est utique ad mortem indeficientein properare : quia nimirum bic >

1 Sic Ms. Audoenensis. .sl Medardensis, cons!ruendum. Edili, confodiendum.

ab ea ignorabitur, dum quandoque a beala vila sequestrabilur. Quamobrem cum de hac præclara materia plurimi sanctorum Patrum multa gloriosa con scripserint, ipsamque rem simplicioribus obscuriorem quodam modo reddiderint ; libel mc per htc condensa quasi quamdam semilam stilo complanare, qua inlirmis intellectibus relicto erroris devio, per planum veritatis liceat liberc ambulare. Sed hic quilibet invidus nebulosa facie mihi fortassis occurril, et virus diu sub livido corde concretum in me acerbiter evomit. Quid tu, inquiens, lentas ligna silvis importare, aul redundanti mari undam instillare conaris? llujus lam mordacis mordacem dentem hec petra relundal, et venenum maliliose evomitum in viscera ipsius denuo lorquenda 'refundat. Invidia diaboli intravil mors in orbem terrarum : imilantur illum qui sunt ex purte illius (Sap. 11, 24, 25). O invide infelix, qui alienia lelicilatè torqueris, alicno damno depasceris, ipsis re* bus probas le ex parle ejus esse, qui invides aliis

i Edlili, retorquendo.

« ͹˹Թõ
 »